Από το Όνειρο στο Αρχέτυπο
Υπάρχουν νύχτες που το όνειρο δεν μοιάζει όνειρο. Είναι κάτι άλλο… σαν να περνάμε μια πύλη, όπου το προσωπικό μας δράμα ανοίγει προς ένα θέατρο πολύ μεγαλύτερο, εκεί όπου ο ψυχισμός δεν έχει πια όνομα, ηλικία ή φύλο. Εκεί, κάθε μορφή που εμφανίζεται δεν είναι απλώς συμβολική· είναι ζωντανή ενέργεια. Είναι ο Εαυτός μας, σε άλλη όψη.
Όσο εμβαθύνουμε στα όνειρα, φτάνουμε σε ένα όριο: το σημείο όπου η ατομική ιστορία συναντά την παγκόσμια μνήμη. Εκεί όπου το “εγώ” δεν ερμηνεύει πλέον εικόνες, αλλά γίνεται η ίδια η εικόνα. Αυτό το σημείο θα το ονομάσουμε Αρχετυπικό Σημείο.
Από το όνειρο στην Αρχέτυπη Εμπειρία
Το όνειρο είναι η γλώσσα της ψυχής. Αλλά η ψυχή δεν μιλά μόνο με σύμβολα· μιλά με μορφές, και κάθε μορφή είναι μια εκδήλωση συλλογικής ενέργειας, κάτι που προϋπήρξε του ανθρώπου και θα συνεχίσει να υπάρχει.
Όταν βλέπεις στο όνειρο σου μια μητέρα που σε κρατά, δεν είναι μόνο η δική σου μητέρα. Είναι η Μεγάλη Μητέρα, το αρχέτυπο της αγάπης και της φροντίδας.
Όταν σε κυνηγά μια σκιά, δεν είναι απλώς φόβος· είναι η Σκιά που ζητά να αναγνωριστεί.
Το όνειρο, λοιπόν, δεν είναι προφητεία ούτε φαντασία. Είναι εκπαίδευση, ένας μυστικός χώρος όπου η ψυχή θυμάται τους ρόλους που παίζει σε κάθε εποχή της ύπαρξης.
Οι Μορφές που φορά η Ψυχή
Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλά και των ονείρων, η συνείδηση αλλάζει πρόσωπα. Φορά ρόλους, ενδύματα, προσωπεία· γι’ αυτό και οι παλαιοί μύθοι μας φαίνονται τόσο γνώριμοι. Μέσα μας ζουν όλοι οι θεοί, οι ήρωες, οι προδότες και οι σωτήρες. Ζουν ως μορφές ενέργειας, ως αρχέτυπα.
Δεν τα καλούμε εμείς, αυτά μας καλούν. Εκδηλώνονται όταν χρειάζεται να μάθουμε κάτι: ο Πολεμιστής εμφανίζεται όταν χρειαζόμαστε δύναμη, ο Εραστής όταν ζητάμε ένωση, ο Σοφός όταν το σκοτάδι μας καταπίνει. Κάθε μορφή είναι εκπαιδευτής της ψυχής.
Το τέλος μιας εποχής και η Αρχή της επόμενης
Αυτή η περίοδος, το πέρασμα προς τον Δεκέμβρη, είναι ένα ενεργειακό μεταίχμιο .
Η συλλογική συνείδηση μετακινείται από τη φάση του “ονειρεύομαι” στη φάση του “ενσαρκώνω”. Δεν μας αρκεί πια να παρατηρούμε τα σύμβολα. Τώρα θέλουμε να γίνουμε το σύμβολο. Να ενσαρκώσουμε τις ποιότητες που μέχρι τώρα απλώς βλέπαμε στα όνειρα. Είναι η στιγμή που το ασυνείδητο ζητά μορφή. Η φαντασία γίνεται πράξη, η ιδέα αποκτά σώμα, και το ονειρικό πεδίο ζητά να ενωθεί με το ξύπνιο.
Τι σημαίνει να ζεις Αρχετυπικά
Να ζεις αρχετυπικά σημαίνει να αναγνωρίζεις, ότι κάθε σου πράξη είναι τελετουργία. Ότι πίσω από κάθε απόφαση υπάρχει μια ενέργεια που κινεί το νήμα.
Όταν μιλάς με αυστηρότητα, ίσως εκφράζεται ο Εσωτερικός Κριτής. Όταν παραδίδεσαι στην αγάπη, εμφανίζεται η Anima ή ο Animus. Όταν σιωπάς, μπορεί να δρα ο Ερημίτης.
Από τη μνήμη του ονείρου στη μνήμη του Είναι
Όταν γράφεις το όνειρο σου, καταγράφεις ένα μήνυμα. Όταν αναγνωρίζεις το αρχέτυπο μέσα σε αυτό, καταγράφεις ένα μοτίβο της ύπαρξης σου. Η διαφορά είναι τεράστια: το πρώτο μιλά για γεγονός, το δεύτερο για την δομή της ψυχής.
Ο ύπνος, λοιπόν, ήταν η πρώτη Πύλη. Μέσα από αυτήν περάσαμε από το προσωπικό στο συλλογικό, από το ασυνείδητο στο συνειδητό. Τώρα η πορεία αλλάζει: μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τις μορφές της ψυχής, όχι μόνο όταν κοιμόμαστε, αλλά και όταν ξυπνάμε.
Η επόμενη φάση: Οι Μορφές μέσα μας
Τον Δεκέμβρη, θα στραφούμε σε αυτές τις μορφές. Θα γνωρίσουμε τον Δημιουργό, τη Σκιά, την Anima και το Ονειρικό Εγώ. Όχι ως έννοιες, αλλά ως ενεργειακές εμπειρίες που ζουν μέσα μας.
Γιατί κάθε άνθρωπος είναι ένας ναός γεμάτος μορφές. Κάποιες κοιμούνται, κάποιες αφυπνίζονται, και κάποιες περιμένουν να τις καλέσεις με το όνομα τους. Και τότε, το όνειρο γίνεται πραγματικότητα, όχι επειδή το ζεις, αλλά επειδή θυμάσαι ποιος το ονειρεύεται.
Η ψυχή δεν αλλάζει. Μόνο οι μορφές της ρέουν,
και μέσα από αυτές, αναγνωρίζουμε το αληθινό της πρόσωπο.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.