Όταν οι Σκιές Μιλούν στον Ύπνο
Υπάρχουν νύχτες που το σκοτάδι δεν είναι απλώς απουσία φωτός.
Είναι παρουσία. Μια Αόρατη πυκνότητα που βαραίνει το στήθος, παγώνει τα άκρα και ψιθυρίζει μέσα από τη σιωπή. Οι παλαιοί την έλεγαν Μόρα και οι σύγχρονοι ερευνητές την τοποθέτησαν κάτω από τον όρο υπνική παράλυση.
Όμως όσοι το έχουν ζήσει, ξέρουν ότι δεν μοιάζει απλώς με “νευρολογικό φαινόμενο”. Μοιάζει με κάτι έξω από αυτούς.
Υπάρχουν πολλά είδη Υπνικών Οντοτήτων, δεν είναι μόνο η Μόρα και το Incubus – Succubus, υπάρχουν και άλλα που δεν είναι ευρέως γνωστά όπως το Θολέχι. Μπορεί να συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά, αλλά όλα προσελκύονται από χαμηλές κραδασμικές ποιότητες συναισθημάτων.
Όταν ο Ύπνος δεν είναι ασφαλής
Η Υπνική Παράλυση είναι η κατάσταση όπου το σώμα κοιμάται αλλά ο νους, έχει ήδη ξυπνήσει. Ο εγκέφαλος παραμένει εγκλωβισμένος στο στάδιο REM, όπου τα όνειρα είναι πιο ζωντανά και το σώμα φυσιολογικά “παγώνει” για να μην αντιδρά στα ονειρικά ερεθίσματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, η συνείδηση “ξεγλιστρά” από το όνειρο, ενώ το σώμα μένει αδρανές. Κι εκεί, κάτι ανοίγει.
Οι εμπειρίες που αναφέρονται παγκοσμίως είναι σχεδόν με τα ίδια συμπτώματα:
πίεση στο στήθος, παρουσία μέσα στο δωμάτιο, σκοτεινή μορφή στην άκρη του κρεβατιού, ψίθυροι, ή το αίσθημα πως κάτι κάθεται πάνω τους και τους παρακολουθεί.
Η Μόρα, στην ελληνική παράδοση, είναι ένα στοιχειό που σύμφωνα με τον μύθο, έρχεται στον ύπνο του ανθρώπου και τον ακινητοποιεί, προκαλώντας αίσθημα δυσφορίας ή πνιγμού. Ένα πνεύμα, συχνά γυναικείας μορφής, που κάθεται στο στήθος του κοιμώμενου. Στις βόρειες χώρες είναι το mare (εξού και το “nightmare”).
Στον Μεσαίωνα, ήταν ο Incubus μία αρσενική οντότητα που τρεφόταν από τη ζωτική ενέργεια των γυναικών, και η Succubus, το θηλυκό της αντίστοιχο.
Στην ψυχολογική γλώσσα, θα λέγαμε ότι αυτές οι μορφές είναι προβολές του καταπιεσμένου ασυνείδητου, τα πρόσωπα του φόβου, της ενοχής ή και της ανεκπλήρωτης επιθυμίας. Αλλά υπάρχει και κάτι πέρα από αυτό.
Ο Ύπνος ως Πύλη Ενεργειακής Διάδρασης
Όταν το σώμα χαλαρώνει και οι άμυνες της εγρήγορσης υποχωρούν, η συνείδηση μετατοπίζεται. Το “τείχος” που χωρίζει τον φυσικό από τον ενεργειακό κόσμο διαπερνάται. Σε αυτή την ευαίσθητη κατάσταση, ανάμεσα ύπνου και αφύπνισης, δημιουργείται ένας χώρος πρόσβασης, στον οποίο δεν είμαστε μόνοι.
Οι αρχαίοι μύστες θεωρούσαν τον ύπνο τελετουργία μετάβασης. Η ψυχή, λέγανε, εγκαταλείπει προσωρινά το σώμα και περιπλανιέται στους λεπτότερους κόσμους. Όπως κάθε ενεργειακή μετάβαση, έτσι κι αυτή εξαρτάται από τη συχνότητα στην οποία λειτουργεί ο νους πριν αποκοιμηθεί. Όταν οι σκέψεις είναι βαριές δηλαδή με φόβο, θυμό, ενοχή, ή και εμμονή τότε δημιουργούν πυκνές δονήσεις. Και όπως κάθε δόνηση, προσελκύει ό,τι συντονίζεται μαζί της. Έτσι γεννιέται η εμπειρία των “Οντοτήτων”: Συνειδησιακές Μορφές που αντλούν ύπαρξη από τα ίδια μας τα συναισθήματα.
Δεν είναι πάντα “κακές”. Μερικές είναι αντανακλάσεις της ψυχής, ενεργειακά αποτυπώματα φόβου ή πόνου που ζητούν λύτρωση. Άλλες, όμως, λειτουργούν παρασιτικά καθώς τρέφονται από την ενέργεια του τρόμου και επιμένουν να επαναλαμβάνονται σε κάθε νύχτα αδυναμίας.
Οντότητες ή Αντανάκλαση του Εαυτού;
Η παραφυσική και η ψυχολογία συχνά συγκρούονται εδώ. Η μία βλέπει εξωγενή παρουσία, η άλλη εσωτερική προβολή. Ίσως, όμως, η αλήθεια να βρίσκεται στην αλληλεπίδραση τους. Ο φόβος δεν γεννά απλώς σκέψεις, αλλά παράγει Μορφή. Η σκέψη είναι ενέργεια με κατεύθυνση και όταν φορτιστεί αρκετά, αποκτά πεδίο. Στην ενεργειακή θεώρηση, αυτό το πεδίο μπορεί να γίνει αυτοσυνειδητό. Έτσι η κάθε Μόρα, ή ο κάθε Incubus και οι άλλες νυχτερινές σκιές, πρόκειται για όντα που γεννήθηκαν από τον ίδιο τον άνθρωπο, από τα βαθύτερα στρώματα του συλλογικού ασυνείδητου.
Πως οι Σκέψεις ανοίγουν Πύλες
Ο ύπνος δεν είναι απλώς βιολογική ανάγκη· είναι μεταβατική τελετή. Κάθε βράδυ, αφήνουμε πίσω την προσωπικότητα της ημέρας και επιστρέφουμε στον άμορφο χώρο της ψυχής. Αν αυτό το πέρασμα το συνοδεύουν συναισθήματα χαμηλών δονήσεων όπως είναι ο φόβος, η θλίψη, ο θυμός, ή η υπερβολική νοητική υπερένταση, τότε ο χώρος αυτός “φορτίζεται”.
Αυτή η φόρτιση λειτουργεί σαν πρόσκληση. Οι χαμηλές συχνότητες προσελκύουν όντα που πάλλονται στην ίδια δόνηση, συνειδητά ή μη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εμπειρίες Υπνικών Οντοτήτων συμβαίνουν πιο συχνά σε περιόδους:
- έντονου στρες ή συναισθηματικής εξάντλησης
- αϋπνίας ή διακοπτόμενου ύπνου
- πένθους, θλίψης ή συναισθηματικής απόρριψης
- ενασχόλησης με απόκρυφα ή ενεργειακά πεδία χωρίς επαρκή “γείωση”
Δεν χρειάζεται κάποιος να “πιστεύει” σε οντότητες για να τις καλέσει. Αρκεί να συντονιστεί με το ενεργειακό τους πεδίο μέσα από τις αντίστοιχες δονήσεις.
Ο Ύπνος ως Καθρέφτης του πεδίου
Το σώμα κοιμάται, αλλά η ενέργεια μας ποτέ. Η κατάσταση του νου πριν τον ύπνο καθορίζει την “ποιότητα” των εμπειριών μας. Αν κοιμόμαστε κουβαλώντας θυμό, ενοχή ή αυτοκριτική, δημιουργούμε ένα εσωτερικό πεδίο γεμάτο Σκιές.
Όταν όμως κοιμόμαστε με ευγνωμοσύνη, προσευχή, ή απλή αναπνοή συνειδητότητας, το πεδίο μας φωτίζεται και έτσι, οι δονήσεις αλλάζουν συνομιλητές.
Αυτός είναι ο βαθύτερος μηχανισμός των Υπνικών Οντοτήτων: οι σκιές δεν εισέρχονται απ’ έξω, αλλά αναδύονται εκεί που υπάρχει σκοτάδι. Κι όταν έρθει το φως, διαλύονται χωρίς μάχη.
Πέντε τρόποι Προστασίας και Μετασχηματισμού
- Καθάρισμα Ενέργειας πριν τον Ύπνο.
Άναψε ένα κερί ή θυμίαμα. Πες μια Προσευχή. Στείλε την πρόθεση: “Αποδεσμεύω ό,τι δεν ανήκει στο φως.” - Αποβολή Αρνητικών Συναισθημάτων.
Ο ύπνος δεν είναι φυγή, είναι είσοδος σε έναν άλλον κόσμο. Άφησε τις βαριές αποσκευές πριν εισέλθεις. Σκέψου κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι Ευγνωμοσύνη ή κάτι που Αγαπάς. - Αποφυγή Ενεργειακής Έκθεσης.
Σταμάτα να παρακολουθείς περιεχόμενο τρόμου, μαύρης μαγείας ή έντονης αρνητικότητας πριν κοιμηθείς. Το υποσυνείδητο δεν ξεχωρίζει τι είναι “πραγματικό” και τι “συμβολικό”. - Σταμάτα να το φοβάσαι.
Καμμία Οντότητα δεν μπορεί να σε πειράξει αν δεν της δώσεις πρόσβαση. Δεν χρειάζεται να πεις σου δίνω πρόσβαση, αρκεί μόνο να την φοβηθείς. Αν ξυπνήσεις μέσα σε παράλυση, θυμήσου ότι ο εγκέφαλος σου λειτουργεί και η σκέψη σου ακούγεται από ότι έχεις απέναντι σου. Μίλησε του νοητικά: “Επιλέγω το Φως εκεί όπου δεν χωράς”. - Επανέφερε την αναπνοή.
Προσπάθησε να εστιάσεις στο σώμα σου. Πάρε μια βαθιά, δυνατή αναπνοή. Σπάει τη δόνηση του φόβου και επαναφέρει τη συνείδηση στο φυσικό πεδίο.
Όταν οι Σκιές ζητούν Διάλογο
Κάποιες φορές, το φαινόμενο επιμένει. Τότε δεν είναι απλώς “επίθεση” αλλά μήνυμα. Σε αυτές οι περιπτώσεις είναι κάτι δικό μας εσωτερικό και όχι εξωτερικό. καλούμαστε να μάθουμε να τα ξεχωρίζουμε. Όταν η Σκιά ζητά να την ακούσουμε μιλάει για: ένα παλιό τραύμα, μια καταπιεσμένη επιθυμία, μια ανάγκη που δεν ειπώθηκε ποτέ, κάτι για το οποίο ντρεπόμαστε. Τότε δεν αναφερόμαστε σε υπνική οντότητα, αλλά στον προσωπικό μας φόβο που απέκτησε μορφή – όχι για να μας στοιχειώσει, αλλά για να μας καλέσει σε ένωση. ΑΥτό συμβαίνει περισσότερο μέσα σε όνειρο και όχι στο στάδιο μετάβασης από τον ύπνο στην εγρήγορση και αντίστροφα.
Στην Ψυχική Αλχημεία, αυτό είναι το σημείο όπου το σκοτάδι γίνεται Δάσκαλος.
Δεν το πολεμάς· το μεταμορφώνεις, αναγνωρίζοντας την πηγή του και για να το κάνεις, χρειάζεται να το ακούσεις και να επιλέξεις να πράξεις με αγάπη και φως. Αν αντιδράσεις με αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις, πιθανότερο είναι να το μεγεθύνεις.
Από τη Μόρα στο Φως
Οι Υπνικές Οντότητες δεν είναι πάντα “κάποιοι άλλοι” που μας επισκέπτονται. Υπάρχουν στιγμές όπου τα αόρατα κομμάτια μας ζητούν να ξαναγίνουν ένα. Κάθε Μόρα είναι μια κραυγή του ασυνείδητου για φως. Κάθε σκιά είναι μια μνήμη που δεν θέλει να χαθεί. Και κάθε φορά που την αντιμετωπίζεις με επίγνωση, κάτι μέσα σου ξυπνά λίγο περισσότερο.
Γιατί ο Ύπνος, στο τέλος, είναι ένα μονοπα΄τι που σου δίνει την δυνατότητα να φωτίζεις την Σκιά σου και να ενωθείς με τα Χαμένα σου Κομμάτια.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.