Ετικέτα: μύθοι

---

Όταν η Ελπίδα γίνεται αντικείμενο, παύει να σώζει

Υπάρχει κάτι βαθιά ειρωνικό στο να ονομάζεις ένα αντικείμενο Ελπίδα. Όχι μία ιδέα. Όχι μία στάση ζωής, αλλά ένα αντικείμενο. Το Διαμάντι της Ελπίδας, το περίφημο Hope Diamond, κουβαλά έναν μύθο γεμάτο από απώλειες, πτώσεις, θανάτους και καταστροφές. Όχι γιατί είναι “καταραμένο” με τη λαϊκή έννοια., αλλά γιατί πάνω του, προβλήθηκε κάτι που δεν ανήκει ποτέ σε αντικείμενα: η Ελπίδα της Σωτηρίας.

Ο Μύθος

---

Η ιστορία του Διαμαντιού, έχει προέλευση την Golconda της Ινδίας. Το 1642 ο Γάλλος έμπορος Jean-Baptiste Tavernier, το αφαίρεσε από το μέτωπο ενός αγάλματος της θεάς Sita, με αποτέλεσμα να προκαλέσει την κατάρα. Η ιστορία έμεινε ως εναρκτήρια του μύθου, παρόλο που μετέπειτα αμφισβητήθηκε ως γεγονός από τους ιστορικούς. Ενώ οι συμφορές και οι κακουχίες που πέρασαν οι ιδιοκτήτες του, μετά την απόκτηση του, συνδέθηκαν με το αντικείμενο και ολοκλήρωσαν τον μύθο.

Το όνομα “Hope” το πήρε από τον τραπεζίτη Henry Phillip Hope, ο οποίος το απέκτησε το 1830 και από αυτόν, πέρασε στον γιο του και μετά, στον εγγονό του, οι οποίοι αντιμετώπισαν μεγάλη οικονομική πτώση και δυστυχία. Η Evalyn Walsh McLean το αγόρασε στις αρχές του 20ού αιώνα, εκτότε λέγεται πως η ζωή της σημαδεύτηκε από τραγωδίες, όπως ο θάνατος παιδιών και σχέσεων. Οι ιδιοκτήτες του ήταν πολλοί, πλούσιοι και με σημαντικές θέσεις στο κοινωνικό σύνολο. Όλοι φαίνεται να αντιμετώπισαν πτώχευση, σκληρούς θανάτους και δυστυχία, ενώ όλοι κατεύφευγαν στην λύση της πώλησης του, ώστε να ορθοποδήσουν. Ο James Todd αναφέρεται ως τελευταίος. Όχι ως κάτοχος, αλλά εκείνος που το μετέφερε στο Smithsonian ως δωρεά, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Ένα δημοσιογραφικό άρθρο ανέφερε ότι ακόμα και ο αυτός ταχυδρόμος, είχε ακολούθως κακοτυχίες.

Όλα αυτά ενίσχυσαν τις φήμες, τροφοδότησαν την ενέργεια με την οποία αυτό το αντικείμενο παρουσιάζεται και γέμισαν με προκαταλήψεις το κόσμημα. Για όλες τις αναποδιές που οι ιδιοκτήτες του πέρασαν υπάρχουν πιθανές αιτίες, υπαρκτές και φυσικές.

Ο Μύθος μιλά για κατάρα και η Ψυχολογία μιλά για προβολή. Κάθε φορά που κάτι περνά από χέρι σε χέρι φορτωμένο με την προσδοκία ότι θα σώσει, θα δώσει ή θα προστατέψει, κάποια στιγμή… σπάει… και μαζί του σπάει και αυτός που το κρατά. Όχι επειδή το αντικείμενο έχει δύναμη, αλλά αντίθετα επειδή του ζητάνε να δώσει μία δύναμη που δεν κατέχει.

Ο Μύθος της κατάρας είναι ένα παράδειγμα, του πως η κοινωνία μεταφέρει φόβους σε αντικείμενα. Το ότι άνθρωποι συνδέουν τα προσωπικά τους σφάλματα ή τραγωδίες, με ένα αντικείμενο δείχνει πως προβάλλουμε την ελπίδα ή την απώλεια έξω από τον Εαυτό μας. Αν το Διαμάντι είναι καταραμένο, έγινε περισσότερο από τη σημασία που του δόθηκε, παρά από κάποιον υπερφυσικό νόμο.

Η Ελπίδα μπορεί να γίνει Επικίνδυνη

---

Η ελπίδα, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, δεν είναι πάντα θεραπευτική. Γίνεται επικίνδυνη όταν:

• Αντικαθιστά τη δράση
• καλύπτει την ευθύνη
• Χρησιμοποιείται για την αναβολή της αλήθειας

Όταν δεν συνοδεύεται από παρουσία, από επιλογή, από ρίσκο, τότε μετατρέπεται σε κόσμημα: κάτι όμορφο, που φοράμε για να μη δούμε το κενό. Το Διαμάντι της Ελπίδας δεν σκοτώνει, απλώς αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν περιμένεις από κάτι, έξω από εσένα να κρατήσει όρθια τη ζωή σου.

Η “Κατάρα” ως καθρέφτης

---

Η ελπίδα δεν είναι φυλαχτό. Δεν σε προστατεύει από τον πόνο. Δεν σου χρωστάει τίποτα. Δεν λειτουργεί αν δεν είσαι εκεί. Όταν γίνεται αντικείμενο:

• Παγώνει
• Φυλακίζει
• Στερείται τη φυσική της κίνηση

Και τότε συμβαίνει το παράδοξο: όσο περισσότερο προσπαθεί κάποιος να την κρατήσει, τόσο περισσότερο χάνεται. Ίσως αυτή, να είναι η πραγματική “κατάρα” του Διαμαντιού. Ότι μας θυμίζει, με τον πιο αμείλικτο τρόπο, πως η ελπίδα δεν ανήκει σε κανέναν που δεν είναι διατεθειμένος/η να ζήσει.

Γιατί Γοητεύουν τέτοια Αντικείμενα

---

Η Ελπίδα ως Πράξη, όχι ως Υπόσχεση

---

Η αληθινή ελπίδα δεν λάμπει. Δεν κάνει θόρυβο. Δεν σε καθησυχάζει. Είναι ήσυχη, επίμονη και συχνά άβολη. Σε προκαλεί να αναρωτηθείς:

• Τι είσαι διατεθειμένος/η να αλλάξεις;
• Τι θα σταματήσεις να περιμένεις;
• Πού θα σταθείς, ακόμα κι αν δεν υπάρχει εγγύηση;

Αν θέλεις να δεις πως η ελπίδα λειτουργεί ως εσωτερική στάση και όχι ως ψευδαίσθηση, μπορείς να διαβάσεις το άρθρο για την Ελπίδα που προηγείται. Όχι για να “νιώσεις καλύτερα”, αλλά για να σταθείς πιο καθαρά.

Η Αλήθεια

---

Το Διαμάντι της Ελπίδας δεν μιλά για κατάρα. Μιλά για το τίμημα, του να μετατρέπεις την ελπίδα σε αντικείμενο, σύμβολο και σωτήρα. Η Ελπίδα δεν ανήκει σε βιτρίνες, κατοικεί εκεί που υπάρχει παρουσία και ζει, όταν συνοδεύεται από επιλογή. Όλα τα άλλα… είναι απλώς πολύτιμα στολίδια πάνω σε άδειες προσδοκίες.

---