Ετικέτα: ασυνείδητο

---

Ο Έρωτας είναι Αποκαλυπτικός

Ο Έρωτας είναι καθρέφτης του Ασυνείδητου. Υπάρχει μια παρηγορητική αυταπάτη που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά:
ότι ο έρωτας έρχεται για να μας θεραπεύσει.Ότι, επιτέλους, κάποιος θα καλύψει το κενό, θα μαλακώσει τον πόνο, θα δώσει νόημα σε ό,τι μέχρι τώρα πονούσε. Και όμως. Ο έρωτας δεν έρχεται για να γιατρέψει, αλλα για να αποκαλύψει. Όχι αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, αλλά αυτό που ήδη είμαστε και συχνά… χωρίς να το γνωρίζουμε.

Έχεις αναρωτηθεί γιατί ερωτευόμαστε συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων και όχι, κάποιους άλλους ;

Ο έρωτας ενεργοποιείται εκεί όπου υπάρχει: Ανολοκλήρωτη εμπειρία, Συναισθηματικό αποτύπωμα και Εσωτερική προσδοκία που δεν ειπώθηκε ποτέ. Στην πραγματικότητα αεν ερωτευόμαστε το άτομο, αλλά το νόημα που κουβαλά για το ασυνείδητο μας.

Το Πεδίο Προβολής

---

Ας δούμε την προβολή, η οποία αναφέρεται στην ψυχολογία. Αποδίδουμε στον άλλον: χαρακτηριστικά που επιθυμούμε, ιδιότητες που μας λείπουν ή κομμάτια του εαυτού μας, που δεν αντέχουμε να δούμε. Ο ερωτευμένος δεν βλέπει τον άλλον καθαρά. Βλέπει έναν καθρέφτη ντυμένο με φαντασία. Γι’ αυτό και ο έρωτας έχει αυτή τη δύναμη: δεν λειτουργεί στο επίπεδο της λογικής, αλλά στο επίπεδο της ψυχικής ανάγκης.

Και όταν η προβολή αρχίζει να καταρρέει, όταν ο άλλος αποδεικνύεται ακατάλληλος για εμάς ή απλά άνθρωπος, τότε γεννιέται η απογοήτευση. Όχι γιατί “άλλαξε”, αλλά γιατί η προβολή δεν άντεξε την πραγματικότητα.

Τραύμα Προσκόλλησης

---

Αυτό είναι το σημεό όπου ο έρωτας πονάει περισσότερο. Ο τρόπος που αγαπάμε έχει ρίζες πολύ πριν από τις σχέσεις μας.Έχει ρίζες στον τρόπο που δεθήκαμε. Το τραύμα προσκόλλησης δεν αφορά μόνο την εγκατάλειψη. Αφορά: το αν μας έβλεπαν, αν μας άκουγαν ή αν υπήρχε συναισθηματική συνέπεια.

Και κάπου εδώ έχουμε την σύγχυση, ανάμεσα στην ένωση και την ανάγκη. Η ένωση προϋποθέτει δύο ολόκληρους ανθρώπους.
Η ανάγκη γεννιέται από την έλλειψη. Όταν αγαπάς από ανάγκη: Φοβάσαι να χάσεις, Προσαρμόζεσαι υπερβολικά και Αντέχεις περισσότερα, απ’ όσα αντέχονται. Όταν όμως αγαπάς από ένωση: Επιλέγεις, Δεν εξαφανίζεσαι και Δεν ζητάς, από τον άλλον να σε σώσει. Ο έρωτας που βασίζεται στην ανάγκη, μοιάζει έντονος αλλά η ένταση, δεν είναι βάθος. Είναι ένδειξη ενεργοποίησης τραύματος.

Αρχέτυπα

---

Σε πιο βαθύ επίπεδο, ο έρωτας ενεργοποιεί Αρχέτυπα. Οι αλλιώς, ρόλους που έχουμε μάθει να παίζουμε: ο σωτήρας, το θύμα, ο απόμακρος ή ο αόρατος. Και τα παίζουμε ξανά και ξανά, μέχρι να τα συνειδητοποιήσουμε. Η επανάληψη μοτίβων δεν είναι ατυχία. Είναι πρόσκληση.Ό,τι δεν γίνεται συνειδητό, επαναλαμβάνεται. Όχι για να μας τιμωρήσει, αλλά για να μας αποκαλυφθεί.

Ο έρωτας δεν είναι σωτήρας, είναι επιταχυντής. Και εδώ βρίσκεται η πιο δύσκολη αλήθεια: ο έρωτας δεν ήρθε για να σε πάρει από το χέρι.
Ήρθε για να σου δείξει που πονάς. Είναι επιταχυντής αυτογνωσίας.
Μεγεθύνει: Φόβους, Ανάγκες, Ελλείψεις αλλά και δυνατότητες. Ό,τι μέσα σου είναι σταθερό, σταθεροποιείται. Ό,τι είναι ρωγμή, ανοίγει. Και αυτό πονά. Αλλά είναι τίμιο.

To Τέλος της Αυταπάτης

---

Η ωρίμανση στον έρωτα δεν έρχεται όταν “βρούμε τον σωστό άνθρωπο”.
Έρχεται όταν σταματήσουμε να ζητάμε από τον έρωτα να κάνει τη δουλειά που μας αναλογεί. Όταν: Αναγνωρίζουμε τα μοτίβα μας, Αναλαμβάνουμε την ευθύνη των συναισθημάτων μας και Επιλέγουμε, αντί να εξαρτόμαστε. Τότε ο έρωτας αλλάζει ποιότητα. Δεν χάνει τη μαγεία του. Χάνει την αυταπάτη του. Και αυτό είναι απελευθερωτικό.

Συμπέρασμα

---

Ο Έρωτας δεν είναι θεραπεία. Είναι αποκάλυψη. Και ίσως αυτός να είναι ο πιο τίμιος ρόλος του: να μας δείχνει ποιοι είμαστε, πριν ζητήσουμε να αγαπήσουμε κάποιον άλλον. Όχι για να μας στερήσει τη χαρά, αλλά για να μας επιστρέψει την ευθύνη. Γιατί η πιο ώριμη μορφή έρωτα, δεν γεννιέται από την έλλειψη, αλλά από την επίγνωση.

---