Πένθος
Τα στάδια του πένθους
Οι περισσότερες αλλαγές στην ζωή, μας περνάνε μέσα από τα πέντε στάδια του πένθους, είτε αυτό είναι να λήξουμε μια σχέση από επιλογή μας, είτε να μετακομίσουμε, είτε να σπάσει η αγαπημένη μας κούπα.
Το πένθος θα εμφανιστεί σε ότι σχετίζεται με την απώλεια, είτε είναι απώλεια των ονείρων μας, του κατοικίδιου μας, της εργασίας, ακόμα και την απώλεια της υγείας.
Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε αλλαγή, κάθε κατάσταση που τελειώνει, ισοδυναμεί με ένα μικρό θάνατο. Θυμηθείτε ότι όταν κάτι τελειώνει, έχει φτάσει στο στάδιο της τελειότητας, που σημαίνει ότι όλα πάνω του, μέσα του και έξω του, σμιλεύτηκαν μέχρι τον βαθμό της δικής του τελειότητας. Μην μπαίνετε στην πλάνη και φαντάζεστε το τέλειο ως κάτι που είναι πανέμορφο και εξαίσιο, αλλά σαν κάτι που έχει ολοκληρωθεί, εκείνο που έφτασε στον υπέρτατο βαθμό της ολοκλήρωσης του.
Το μοντέλο που δημιούργησε η ψυχίατρος Elizabeth Kübler-Ross, το οποίο θα δείτε πιο κάτω στο κεφάλαιο των επιθάνατιων εμπειριών όπου μιλάει και αναλύει η ίδια, κατηγοριοποιεί το πένθος σε πέντε στάδια. Τα κατέγραψε παρατηρώντας ασθενείς τους οποίους χώρισε σε τρεις κατηγορίες, σε εκείνους που βρίσκονταν σε τελικό στάδιο ασθένειας, σε εκείνους που είχαν ήδη βιώσει επιθανάτια εμπειρία και σε εκείνους που είχαν βιώσει την απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου.
Άρνηση
Σε αυτό το στάδιο προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στην ιδέα της ζωής, χωρίς το άτομο που χάσαμε. Παρόλο που ξέρουμε ότι το πρόσωπο αυτό, έφυγε, αδυνατούμε να το πιστέψουμε.
Αρνούμαστε την ύπαρξη του τέλους και την πραγματικότητα. Είναι μία προσωρινή ψυχολογική αντίδραση, ένας αμυντικός μηχανισμός που επιτρέπει τη μείωση της έντονης αρχικής φάσης του πόνου, μπλοκάροντας το συναίσθημα. Η διάρκεια του μπορεί να είναι από λίγες ώρες μέχρι και μερικές μέρες. Ο κάθε ένας το περνάει με διαφορετικό τρόπο, κάποιοι μπορεί να θέλουν να κρατήσουν τα αντικείμενα του αγαπημένου τους, κάποιοι άλλοι μένουν ανέκφραστοι και σιωπηλοί ενώ άλλοι θέλουν να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα για το μοιραίο συμβάν.
Θυμός
Σε αυτό το στάδιο έχουμε την εκδήλωση ενός άλλου συναισθήματος το οποίο ποικίλλει.
Ο έντονος ψυχικός πόνος γίνεται δύσκολα αποδεκτός και κατανοητός και η συνειδητοποίηση της απώλειας, προκαλεί θυμό.
Είναι ένας τρόπος για να μείνουμε όρθιοι, καθώς αντλούμε την δύναμη και την ενέργεια που χρειαζόμαστε μέσα από τον θυμό. Κατηγορούμε τους άλλους θεωρώντας τους υπεύθυνους για τον πόνο που νιώθουμε, μπορεί να γίνουμε εχθρικοί και επιθετικοί ενώ έχουμε έντονα την αίσθηση της αδικίας.
Ο θυμός συνήθως στρέφεται προς τους πάντες, κυρίως όμως σε όσους είναι πιο κοντά μας. Κάποιοι θυμώνουν με τον Θεό γιατί τους πήρε το πρόσωπο που αγαπούσαν, με τους φίλους που προσπαθούν να τους βγάλουν από αυτήν την επώδυνη κατάσταση, με την οικογένεια και με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Διαπραγμάτευση
Σε αυτό το στάδιο σκεφτόμαστε τι θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει για να αποτρέψουμε το γεγονός. Συνήθως ο θυμός εσωστρέφεται και δημιουργεί ως αντίδραση τις ενοχές και τις τύψεις για το τι κάναμε ή τι δεν κάναμε. Έτσι αρχίζει η διαπραγμάτευση.
Τις περισσότερες φορές στρεφόμαστε προς τον Θεό ζητώντας να αλλάξει αυτή η δύσκολη κατάσταση και ως αντάλλαγμα υποσχόμαστε ένα σωρό αλλαγές, από την καλυτέρευση που θα δείξουμε ως άνθρωποι ή την ριζική μας αλλαγή σε όλους τους τομείς, για να αποφύγουμε να χάσουμε ένα ακόμα αγαπημένο μας πρόσωπο από κάποια ανίατη ασθένεια ή και έναν ανεπιθύμητο χωρισμό.
Τα συναισθήματα αυτής της περιόδου είναι ενοχικά με κάποιους να επιζητούν να βρεθεί τρόπος να αποφύγουν ακόμα και την δική τους απώλεια, ψάχνοντας λύσεις χωρίς επώδυνα συναισθήματα όπως να εξαφανιστεί η θλίψη, ο πόνος και ο φόβος.
Συνήθως οι λύσεις που βρίσκουμε βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι στερούνται λογικής.
Η παραμονή σε αυτό το στάδιο μπορεί να είναι μεγάλη.
Κατάθλιψη
Στο στάδιο αυτό συνειδητοποιούμε σοβαρά την απώλεια και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα της θλίψης, του πόνου, του φόβου, της αβεβαιότητας και της στεναχώριας.
Οι συζητήσεις για το αγαπημένο μας πρόσωπο γίνονται συχνότερες, βρίσκουμε ότι μας θυμίζει τη σχέση μας, φωτογραφίες ή μουσική και πηγαίνουμε σε μέρη που πηγαίναμε μαζί.
Κρατιόμαστε από τα συναισθήματα που μας προκαλούν την αίσθηση ότι εξακολουθούμε να είμαστε «δεμένοι» με το αίτιο που προκάλεσε την απώλεια, εξακολουθούμε να είμαστε «σε επαφή» με την ψυχή που έφυγε, δίνοντας υποσχέσεις παντοτινής θύμησης.
Συνηθίζεται το κοντινό μας περιβάλλον να καταβάλει μάταιες προσπάθειες να αποτρέψει την κατάσταση, χρησιμοποιώντας συνηθισμένες ατάκες πως η ζωή συνεχίζεται και εμείς πρέπει να συνεχίσουμε μαζί της.
Όλο αυτό δυστυχώς είναι ανώφελο γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να πενθήσει και ο χρόνος που ο καθένας χρειάζεται, είναι διαφορετικός.
Αυτό το στάδιο έχει επικινδυνότητα καθώς πολλοί μπορεί να φτάσουν μέχρι την αυτοκτονία, ενώ αρκετές φορές έχει παρατηρηθεί ταύτιση όπως η μίμηση της συμπεριφορά, κοινά ενδιαφέροντα που πριν ήταν αδιάφορα ή ακόμα και όμοια προβλήματα υγείας.
Αποδοχή
Σε αυτό το στάδιο γνωρίζουμε ότι η απώλεια είναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής.
Συνειδητοποιούμε ότι η κατάσταση αυτή είναι μη αναστρέψιμη και όλα είναι εκτός των δικών μας χεριών, πράξεων και προτιμήσεων.
Παραμένει όμως η ανάμνηση και κάθε συναίσθημα αυτής μέσα στο μυαλό και στην καρδιά.
Η διάρκεια της πένθιμης περιόδου:
Ο χρόνος που χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος διαφέρει όπως και το πέρασμα του μέσα από τα στάδια του πένθους.
Κάποιοι περνάνε όλα τα στάδια σε λίγες εβδομάδες βιώνοντας τα με την σειρά, άλλοι παραμένουν για μήνες και μερικοί εγκλωβίζονται επί χρόνια κάνοντας εναλλαγές μέσα σε αυτά, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που δεν περνούν από όλα.
Είναι μια περίοδος που απαιτεί υπομονή και καθόλου βιασύνη, ενώ η επίσπευση της είναι μια άφταστη και φανταστική προσέγγιση του νου.
Συμπτώματα που παρουσιάζουμε σε μια τέτοια περίοδο της ζωή μας είναι:
η απώλεια ύπνου, η διακοπή της όρεξης, η αίσθηση κόπωσης ή μία υπερκινητικότητα και υπερένταση η οποία καταλήγει σε κόπωση.
Πόνοι στην πλάτη, στο κεφάλι, πικρή γεύση στο στόμα, στεγνό ή ξηρό λαιμό, δύσπνοια, ταχυπαλμίες, ζαλάδες, ρίγη, τυμπανισμό, απώλεια μαλλιών ή ακόμα και το απότομο άσπρισμα τους.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.